Czy „16 A” w katalogu znaczy to samo w każdej instalacji?

Czy rodzaj obciążenia realnie decyduje o żywotności przekaźnika?

W praktyce bywa tak:

„Przekaźnik 16 A, odbiornik 14 A — jest zapas, będzie działać”.
A potem okazuje się, że po kilku tygodniach/miesiącach styki są wypalone albo sklejone. Bo w przekaźnikach (i w SSR też) liczy się nie tylko prąd w normalnej pracy, ale przede wszystkim co podłączasz i co dzieje się w chwili włączania/wyłączania.

1) Obciążenie rezystancyjne (grzałka, klasyczna żarówka)
Najprostszy przypadek. Zwykle to, co w katalogu, ma sens w praktyce. Ale i tu potrafi być problem, bo przekaźnik może się po prostu grzać, zwłaszcza jeśli jest w ciasnej obudowie albo pracuje długo pod obciążeniem.

2) Obciążenie indukcyjne (cewka, stycznik, elektrozawór, silnik)
Tu problemy robi głównie indukcyjność czyli przepięcia, pojawia się łuk, a styki dostają w kość. W przekaźniku mechanicznym kończy się to erozją styków, a w SSR może dojść do uszkodzenia, jeśli nie ma odpowiednich zabezpieczeń.

3) Obciążenie pojemnościowe (zasilacz impulsowy, LED, duże kondensatory)
To najczęstsza pułapka. Urządzenie w normalnej pracy bierze mało prądu, ale przy włączeniu potrafi dać krótkotrwały prąd udarowy dużo większy niż prąd znamionowy. Efekt: w przekaźniku mechanicznym styki potrafią się skleić, a w SSR prawdopodobnie będzie odporny na ten peak prądowy.

Mieliście kiedyś sytuację, że „na papierze” parametry elektryczne się zgadzały, a mimo to układ/urządzenie zawodziło? Co było przyczyną w praktyce?

Jakie najdziwniejsze urządzenie „zabiło” Wam przekaźnik albo stycznik?